Prismtect › Gwiazdozbiory › Wielka Niedźwiedzica
Ursa Major · Wielka Niedźwiedzica
Siedem gwiazd Wielkiej Niedźwiedzicy tworzy Wielki Wóz: skrzynię i wygięty dyszel. Dwie gwiazdy z przodu skrzyni, Merak i Dubhe, wskazują Gwiazdę Polarną.
W mitologii greckiej niedźwiedzica to Kallisto, ukochana Zeusa, zamieniona w niedźwiedzicę. Wiele innych ludów widziało w tych gwiazdach co innego: pług, wóz, siedmiu mędrców albo chochlę.
W zgięciu dyszla bystre oko dostrzeże dwie bliskie gwiazdy, Mizar i Alkor, od dawna używane jako test wzroku.

W micie greckim nimfa Kallisto została zamieniona w niedźwiedzicę, a Zeus umieścił ją na niebie jako Wielką Niedźwiedzicę. Siedem jasnych gwiazd leży na jej grzbiecie i ogonie.

Owidiusz opowiada, jak własny syn Kallisto podczas polowania omal nie zabił jej jako niedźwiedzicy, a Jowisz uniósł oboje na niebo. Annibale Carracci namalował tę historię.

Arabscy obserwatorzy widzieli kondukt pogrzebowy: skrzynia to mary, a dyszel to idący za nimi żałobnicy. Al-Sufi narysował niedźwiedzicę w Księdze gwiazd stałych około 964 roku.

W Chinach siedem gwiazd to Beidou, Północny Czerpak, a kierunek jej rączki miał wskazywać porę roku. Ta mapa z Dunhuangu rysuje w czerpaku małą grupę gwiazd.

W Korei to Siedem Gwiazd Północy. Siedmiu synów wdowy ułożyło dla niej kamienie w strumieniu, a po śmierci stali się tymi gwiazdami. Kamienna mapa z 1395 roku pokazuje je przy biegunie.

W Rygwedzie siedem gwiazd to Saptarishi, siedmiu wielkich mędrców, jak Wasiszta, Atri i Bhrigu. Ten obraz pokazuje siedmiu siedzących razem.

Dla Mi'kmaków cztery gwiazdy skrzyni to Muin, niedźwiedzica, a siedmiu ptasich myśliwych goni ją po niebie przez cały rok.
Przeczytaj całą historię
Nordowie nazywali go Wozem Odyna. Obraz to wóz z Dejbjerg, ponad 2000-letni wóz obrzędowy znaleziony w duńskim torfowisku.
Mi'kmakowie z Nowej Szkocji opowiedzieli tę historię antropologowi Stansbury'emu Hagarowi przy letnich ogniskach, wskazując gwiazdy. Cztery gwiazdy skrzyni to Muin, niedźwiedzica. Poluje na nią siedem ptaków: trzy gwiazdy dyszla i cztery w Wolarzu. Mała gwiazdka obok środkowej, Alkor, to garnek, który niesie sikora, by ugotować mięso. Nad nimi pierścień gwiazd, Korona Północna, to jej gawra.
Wiosną niedźwiedzica budzi się, opuszcza gawrę i schodzi szukać jedzenia. Bystrooka sikora widzi ją pierwsza i woła resztę, a przez całe lato siedmiu goni ją nisko po północnym niebie.
Jesienią myśliwi z tyłu jeden po drugim gubią trop: najpierw dwie sowy, potem modrosójka i gołąb. Tylko drozd, sikora i sójka kanadyjska gonią dalej i w połowie jesieni ją dopadają.
Niedźwiedzica staje na tylnych łapach, a strzała drozda ją powala. Głodny drozd skacze na nią, cały się zakrwawia i leci na klon, by otrząsnąć krew. Jedna plama zostaje mu na piersi. Reszta spada na lasy w dole, dlatego co jesień liście czerwienieją, a klony najbardziej.
Drozd i sikora gotują mięso, a sójka kanadyjska zjawia się w samą porę, by zjeść. Odtąd przylatuje, ilekroć myśliwy upoluje zwierzę, i nazywają ją Tą-która-przychodzi-w-ostatniej-chwili.
Całą zimę szkielet niedźwiedzicy leży na grzbiecie na niebie. Jej duch przeszedł w inną niedźwiedzicę, śpiącą niewidzialnie w gawrze, a gdy przychodzi wiosna, ona wychodzi i polowanie zaczyna się od nowa.
Źródło: Stansbury Hagar, "The Celestial Bear", Journal of American Folk-Lore 13 (1900), 92–95
Za darmo w czasie bety.
Na Prismtect wpisujesz dowolne zdanie, szklany pryzmat zamienia je w osiem liczb, a na niebie rysuje się dla niego gwiazdozbiór, z kartą do zachowania. Twoje zdanie nie jest pokazywane na karcie.
Tapety z Drogą Mleczną w 4K
Ruchoma tapeta, której można dotknąć (Windows)
Każdy obraz to dzieło z Wikimedia Commons nałożone na położenia gwiazd z bazy HYG v4.0 (astronexus), CC BY-SA 4.0. Licencja każdego dzieła jest podana niżej.